Psikoloji Sözlüğü

1. (s. Sağır) İşitme duyusunun kısmen veya tamamen yokluğu veya kaybı. Bu durum kalıtsal olabilir veya doğum öncesi de dahil olmak üzere yaşamın herhangi bir aşamasında yaralanma veya hastalık nedeniyle edinilebilir. Başlıca türler, iç kulağın sinir uçlarına ulaşmadan önce ses titreşimlerindeki bir bozulmaya bağlı iletim sağırlığı ve işitme duyusuyla ilişkili sinirlerin veya beyin merkezlerinin iç kulaktan gelen dürtüleri düzgün bir şekilde iletememesi veya yorumlamaması nedeniyle oluşan sensorinöral sağırlıktır. Bazı bireyler, karışık sağırlık adı verilen bir form olan hem iletim hem de sensorinöral sağırlık yaşarlar. Ayrıca bkz. adventif sağırlık; merkezi sağırlık; doğuştan sağırlık; kortikal sağırlık; maruz kalma sağırlığı; algı sağırlığı.